‘summit’day

img_0780

Vandaag in het donker vertrokken, en in het donker pas weer terug.
Ondertussen 1000 hoogtemeters makend, we noemen het ‘summit dag’.

Alhoewel iedereen licht verontrust keek toen gisteravond werd vermeld dat we om 4:00 zouden worden gewekt, kun je niet anders dan (semi-)vrolijk je tent uit stappen als je wakker wordt gemaakt met het altijd enthousiaste ‘good morning’ van de crew. Zelfs wanneer je de avond ervoor wellicht net iets teveel Nepalese rum / whisky achterover hebt geslagen. De preventieve ‘paracetamolletje-voor-het-slapen-gaan’ tactiek van m’n buddy Ellen werkt echter goed dus die houden we erin, tezamen met ons ‘sharing is caring’ rituals momentje (1 spraytje per dag in combinatie met van die vochtige face cleaners houdt ons fris en fruitig, althans, dat maken we onszelf wijs..). Femke had gisteravond ook nog een tip gegeven om ‘s nachts warm te blijven: geen kleren aan, ook geen warm en charmant thermo ondergoed en vooral naakt dicht tegen elkaar aan liggen. Maar, zoals Silva terecht opmerkte, daar zijn we nog nèt niet in het groepsproces, al worden er al wel volop massages uitgedeeld. Ellen en Joris hebben het er maar druk mee, het is haast nummertjes trekken tijdens de pre – & after dinner drinks.

Hoe dan ook, we zijn er weer klaar voor en met de hoofdlampen op bestijgen we de eerste trappen. De zonsopgang is wederom adembenemend, je zou er zomaar aan kunnen wennen. Vervolgens belanden we al snel op een heuveltje waar een huisje staat, omringt door héél veel geiten. Met héél veel lieve kleine geitjes, lijkt wel één grote kinder boerderij want iedereen loopt vrijwel direct met een mini geitje in z’n armen. Thomas wil ook graag een opname met de drone maken en we worden tot orde geroepen. “Niet omhoog kijken wanneer je de drone hoort”, maar dat werkt dus niet. Het is zo’n raar zoemend geluid dat je automatisch opkijkt, ben bang dat we Hans en Thomas (respectievelijk fotograaf en video) af en toe tot wanhoop drijven, zie zo’n club maar eens te dirigeren… Ook de geiten houden niet van de drone, heel raar natuurlijk. Ze vliegen in paniek alle kanten op en de kleintjes raken hun mama kwijt. En met name dat laatste zorgt natuurlijk voor discussie, lijkt wel een filmset maar we zijn gewoon ‘op bezoek’, zonder drone al een hele invasie. “Haal die drone uit de lucht” wordt er steeds feller gezegd, o.a. door ondergetekende. Interessant voor het groepsproces. Overigens wordt dit ook meteen gedaan en de rust keert terug. Wat zou zo’n geitenhoeder nou toch denken als we onze weg vervolgen. Wtf was dat, zo op de vroege donderdagochtend? De zon is amper op en de dag moet nog ontwaken..

We lopen verder, en verder, steeds een beetje hoger. Wederom een super dag. Ik weet het, klinkt wel erg blij allemaal, maar het is gewoon niet anders, het weer zit ook zo ontzettend mee.

We hebben een pitstop op een veldje met mooi uitzicht en Ben laat de keuze wie er verder wil lopen en wie daar wil blijven. Hij verwacht overigens dat we de 3000m niet gaan halen, later zou blijken dat hij het mis had, of wellicht was het wel een bewuste opmerking ter motivatie, kan ook. Hoe dan ook, iedereen gaat mee. Maar niet iedereen gaat tot het eind. Sowieso raken we elkaar eerst kwijt, maar even verderop komen we elkaar weer tegen, beide wegen waren blijkbaar mogelijk, dus teruglopen had niet gehoeven. Ach, wat extra meters, kan er ook nog wel bij.

Over meters gesproken, de iPhone stappenteller geeft bij iedereen verschillende resultaten, # verdiepingen, # stappen en # kilometers aan, terwijl we toch echt allemaal dezelfde route lopen. We besluiten: de hoogste geldt, zoveel is duidelijk, we moeten tenslotte toch aan ons imago denken. Dat gezegd hebbende, met het risico op imagoschade in het achterhoofd, besluit ik toch halverwege af te haken. Ik merk dat de dag van morgen in m’n hoofd zit, dan de hele dag afdalen, en natuurlijk ook vandaag nog terug naar beneden, dat vind m’n knie waarschijnlijk verre van leuk en dus ik probeer verstandig te zijn. Ben enerzijds trots dat ik die keuze maak, anderzijds blijft er altijd dat knagende zeurende duiveltje dat zegt, loop toch door, wie weet wat je mist.

En dus lopen, na wat relaxen, Vaishali, Lizette en ikzelf langzaam terug om vervolgens heerlijk languit in t zonnetje op het uitzichtpunt de (Randstad) wereld door te nemen. De digitale strategie (en meer) wordt bepaald en uitgestippeld, het kan zo simpel zijn, zo bovenop een berg 🙂

Na terugkomst van een ieder wordt ritueel de vlag geplant en de gebedsvlaggetjes inclusief persoonlijke boodschap / wens worden opgehangen. De viltstift werkt niet helemaal mee en het wordt Harry Healthy Girl ipv Happy, benieuwd wat dat gaat betekenen.’The answer is Blowin’ in the Wind’.

De tocht naar beneden duurt wat langer dan verwacht, als altijd, maar de knie houdt zich verbazingwekkend goed, ben blij met m’n keuze! Bij terugkomst in t kamp twee verrassingen, 1) er is een soort van douche (super creatief) en 2) ‘s avonds na het eten krijgen we post van het thuisfront. Mooie woorden, brieven, tekeningen en gedichten van familie en vrienden, al met al een heel boekwerk, wat een kadootje.

img_1534

Olaf en Marieke hebben duidelijk de boel gedistribueerd, dat kan je wel aan hun overlaten. Doet me denken aan de verrassing die ze hadden toen Michel en ik terugkwamen na 2 jaar rondzwerven: multomappen vol met mail, relevante artikelen en veel meer. Zo’n mooie herinnering.  Na de verjaardagstaart voor Femke lijkt het alsof de bonte avond reeds begonnen is, echter, deze is pas morgen. Het maakt ons niets uit en het boekje met quotes raakt steeds voller. Echter, what happens at the Himalaya stays at the Himalaya…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s